Wiadomości wstępne

Instalacja gazowa jest to układ przewodów dostarczających gaz na odcinku od kurka

głównego do urządzeń gazowych w budynku wraz z armaturą odcinającą, gazomierzami,

urządzeniami gazowymi.

W celu zapewnienia poprawnego funkcjonowania urządzeń, instalacja gazowa powinna

współpracować z instalacją wentylacyjną oraz instalacją odprowadzania spalin.

Rozwiązania techniczne wszystkich elementów składowych budynku mieszkalnego,

a w tym instalacji gazowej reguluje ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.  (Dz. U. Nr 75, poz. 690) z późniejszymi zmianami.

Urządzenia gazowe dzieli się zgodnie z normą PN–86/M–40303 „Urządzenia gazowe

użytku komunalnego, domowego i turystycznego. Podział”. Do wykonywania instalacji gazowej można stosować rury według: PN–80/H–74219 „Rury stalowe bez szwu walcowane na gorąco ogólnego zastosowania”, PN–79/H–74244 „Rury stalowe ze szwem przewodowe”, PN–74/H–74200 „Rury stalowe ze szwem gwintowane”. Zalecanym sposobem łączenia rur jest spawanie. Ze względu na brak Polskich Norm określających wymagania w odniesieniu do rur miedzianych przeznaczonych do

budowy instalacji gazowych należy uwzględnić wymogi stawiane przez inne normy, w tym

przez normę europejską EN 1057 lub niemiecką DIN 1786.

Przewody instalacji gazowej należy prowadzić przez pomieszczenia niemieszkalne

(kuchnie bez miejsc do spania, wc, przedpokoje, klatki schodowe, pomieszczenia

przechowywania: ubrań, przedmiotów gospodarstwa domowego, produktów żywnościowych

itp.) łatwo dostępne i suche. Odległość między przewodami instalacji gazowej, a innymi

przewodami instalacyjnymi (c.o, wodociągów, kanalizacji, elektryczności itp.) powinna

umożliwić wykonanie wszelkich prac konserwacyjnych. Poziome przewody instalacji

gazowej (z gazem lżejszym od powietrza np. gaz ziemny), powinny być prowadzone powyżej

innych przewodów instalacyjnych i w odległości co najmniej 10 cm. Przy skrzyżowaniu się

przewodów gazowych z innymi przewodami instalacyjnymi odległość między nimi powinna

wynosić co najmniej 2 cm. Przewody gazowe z gazem lżejszym od powietrza prowadzone

w piwnicach należy umieszczać na powierzchni ścian, zaś na innych kondygnacjach można

prowadzić je w bruzdach osłoniętych nie uszczelnionymi ekranami (np. płyta pilśniowa lub

drewnopodobna). Prowadzenie przewodów gazowych powinno być tak rozwiązane, aby

wydłużenia termiczne rur nie powodowały odkształceń przewodów (np. zastosowanie

samokompensacji). Przewodów gazowych z gazem cięższym od powietrza (np. propan,

butan) nie można prowadzić w pomieszczeniach poniżej poziomu terenu (np. w piwnicach),

a rury poziome wolno prowadzić tylko poniżej przewodów elektrycznych i urządzeń

iskrzących.

Budynek zasilany gazem z sieci gazowej powinien mieć zainstalowany kurek główny na

przewodzie przyłącza gazowego. Kurek główny powinien być zainstalowany na zewnątrz

budynku w wentylowanej szafce umieszczonej przy ścianie budynku lub we wnęce ściennej

na wysokości minimum 0,5 m nad poziomem terenu w odległości nie przekraczającej 5 m od

budynku zasilanego w gaz, odległość szafki wolnostojącej z kurkiem głównym może być

zwiększona do 10 m w przypadku budynków jednorodzinnych. Szafki z kurkiem głównym

powinny być lokalizowane w miejscach łatwo dostępnych i zabezpieczonymi przed

uszkodzeniami mechanicznymi i wpływami atmosferycznymi. Przy zasilaniu instalacji z sieci gazowej średniego ciśnienia (ciśnienie do 400 kPa) należy

przed kurkiem głównym zainstalować reduktor (reduktory) ciśnienia znajdujący się na

przyłączu gazowym, wyłącznie na zewnątrz budynku w wentylowanej szafce.

Kuchnie i kuchenki gazowe do użytku domowego mogą być instalowane

w pomieszczeniach, które mają kanał wentylacji wywiewnej, dopływ powietrza przez okno

zewnętrzne. Kuchnie gazowe należy umieszczać przy ścianie zachowując odległość co

najmniej 5 cm od ściany i 50 cm od najbliższego okna. Zaleca się aby kubatura

pomieszczenia, w którym instalowana jest kuchnia gazowa z piekarnikiem wynosiła 20 m3.

W sieci średniego ciśnienia spadek spowodowany oporami ruchu w odgałęzieniu

i przyłączu nie może być większy niż 0,5 kPa. Ciśnienie przed reduktorem nie powinno być

mniejsze niż 5 kPa. Minimalna średnica przyłącza średniego ciśnienia dla gazu ziemnego

wynosi 15 mm, minimalna średnica wszystkich przyłączy niskiego ciśnienia wynosi 40 mm.

Przyłącza gazowe z PE (na podstawie warunków technicznych budowy i eksploatacji gazociągów z PE w Karpackiej Spółce Gazownictwa))

Przyłącze gazu to odcinek sieci gazowej od ostatniego odgałęzienia od gazociągu zasilającego do kurka głównego włącznie. Kurek główny może by zlokalizowany w :

– szafce naściennej na budynku,

– szafce wnękowej w ścianie budynku,

– szafce wolnostojącej, usytuowanej w linii ogrodzenia od ulicy lub ogólnego ciągu

pieszego z dostępem do niej od strony zewnętrznej działki budowlanej.

Miejsce usytuowania kurka głównego, układu pomiarowego lub redukcyjno-pomiarowego i odległości od otworów okiennych i drzwi budynku podaj odrębne przepisy (zob. zasady montażu przyłączy gazowych).

Przyłącza gazowe z kurkiem głównym na ścianie budynku

Przyłącza gazowe z polietylenu przy lokalizacji kurka głównego na ścianie budynku wykonuje się wg rozwiązania przedstawionego na rysunku. W tym przypadku przyłącze doprowadzające gaz do budynku na odcinku od gazociągu zasilającego do odległości ok. 1,2-1,5 m od budynku wykonywane jest z polietylenu. W odległości ok. 1,2-1,5 m od ściany budynku na odcinku poziomym przyłącza montowana jest kształtka adaptacyjna PE/stal a dalszy odcinek poziomy przyłącza, łuk do ściany budynku i pionowy po ścianie budynku do kurka głównego wykonywany jest z rury stalowej.

Odcinek pionowy przyłącza zlokalizowany na ścianie budynku może być wykonany w dwóch wariantach:

– wariant I – usytuowanie przyłącza bezpośrednio przy ścianie budynku

i zabezpieczenie go osłoną stalową ( blacha lub rura ) lub rurą z PE,

– wariant II – usytuowanie przyłącza w wyciętej w ścianie bruździe, wyprawionej po montażu przyłącza chudym betonem.

Dla budynków murowanych preferowany jest wariant II natomiast dla budynków drewnianych dopuszczony jest do stosowania wyłącznie wariant I.

UWAGA – na przyłącza gazowe należy stosować rury PE szeregu SDR 11 klasy 80 lub 100.

projga2.gif

Rys.1 Ozn. 1- rura z polietylenu, 2- rura przewodowa stalowa bez szwu wg PN-80/H-74219, 3- taśma ostrzegawcza, 4-połączenie nierozłączne stal/PE, 5- mufka elektrooporowa, 6- taśma lokalizacyjna z wkładką metalową, 7- trójnik siodłowy lub odboczny, 8- taśma ostrzegawcza gazociągu, 9- kurek kulowy odcinający o PN 0,6 MPa, 10- taśma lokalizacyjna gazociągu, 11- rura osłonowa

projga3.gif

Przyłącza gazowe z kurkiem głównym w szafce wolnostojącej

Obecnie popularnym sposobem wykonywania przyłączy jest lokalizowanie kurka głównego z gazomierzem lub układem reduktor-gazomierz w wolnostojącej szafce usytuowanej w linii ogrodzenia posesji odbiorcy lub bezpośrednio na działce odbiorcy. Przykład takiego rozwiązania został przedstawiony na rysunku 3, gdzie kurek główny zlokalizowano w wolnostojącej szafce usytuowanej w murowanym słupku ogrodzenia posesji. Zgodnie z wymogami odległość kurka głównego od budynku nie

może przekracza 10 m. Przepis ten nie dotyczy zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej.

 

Miejsce usytuowania kształtki adaptacyjnej PE/stal na przyłączu wykonanym z polietylenu jest zależne od sposobu wykonania i umocowania szafki wolnostojącej. W każdym jednak przypadku należy zapewnić mechaniczne i termiczne zabezpieczenie rury polietylenowej.

Odcinek przewodu gazowego pomiędzy szafką wolnostojącą a budynkiem stanowi wewnętrzną instalację gazową i jest własnością właściciela budynku. Odcinek instalacji gazowej ułożony w ziemi na zewnątrz budynku powinien spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących budowy sieci gazowych.

projga5.gif