Wstęp
Poniżej omówię przepisy związane z transportem i składowaniem rur, a także zasady ich obróbki, montażu naściennego i w wykopie.
Transport i magazynowanie
Rury kanalizacyjne ze stali nierdzewnej powinny być transportowane na przystosowanych do tego celu paletach. Nie zaleca się transportu luzem z uwagi na możliwość deformacji rur. Podczas wyładunku zabrania się zrzucania rur z samochodów dostawczych. Rury w wiązkach należy rozładowywać za pomocą pasów parcianych.
Aby uniknąć deformacji lub poważnych uszkodzeń rur i kształtek, zalecam przechowywanie produktów w oryginalnym opakowaniu do czasu ich użycia. Rury i kształtki należy przechowywać w taki sposób, aby nie miały kontaktu ze stalą węglową, która może pozostawić ślady korozji na stali nierdzewnej. Rury i kształtki należy również przechowywać w bezpiecznej odległości od iskier i rozprysków pochodzących np. ze szlifierek kątowych i palników tlenowo-acetylenowych. Pakiety rur i luźne rury należy składować na płaskiej powierzchni i podparte tak, aby rury nie spoczywały na swoich kielichach.
Rys. Składowanie rur kanalizacyjnych ze stali nierdzewnej (źr. Blücher)
Cięcie i obróbka rur
Rury kanalizacyjne ze stali nierdzewnej są cienkościenne, dlatego bardzo trudno tnie się je brzeszczotami. Ta najtańsza metoda wymaga brzeszczotów drobnouzębionych, najlepiej >30 zębów na cal. Miejsce ciecia jest jednak nierówne, ostre i wymaga dalszej obróbki za pomocą pilnika. O wiele lepszymi narzędziami będą tutaj obcinaki kółkowe do stali nierdzewnej lub specjalistyczne obcinarki do rur z fazownikiem. Te ostatnie wykonywane są w wersjach manualnych, do ręcznego ciecia i elektrycznych. Cięcie ręczne jest dość uciążliwe. Polecam więc od razu zainwestować w obcinak elektryczny przewodowy.
Zarówno obcinarki ręczne jak i elektryczne dla rur kanalizacyjnych inox posiadają wymienne głowice (wkładki zaciskowe) do uchwycenia średnicy rury. W walizkach nie zawsze znajdziemy pełen asortyment głowic, niektóre trzeba dokupić osobno.
Fot. Profesjonalna obcinarka elektryczna do rur z wymiennymi wkładkami (źr. Blucher)
Rura po ucięciu powinna być sfazowana co ułatwia jej montaż w kielichu i chroni uszczelkę przed wysunięciem. Dla zapewnienia optymalnego montażu zaleca się posmarowanie bosego końca rury i kielicha środkiem poślizgowym. Każda firma ma zwykle w swojej ofercie polecane lubrykanty. Przy wciskaniu rury do kielicha należy ją lekko obracać co dodatkowo zmniejszy opór uszczelki.
Minimalna głębokość położenia rury w kielichu zapewniająca szczelność połączenia podana jest w tabeli.
Rys. Prawidłowy, zalecany sposób wykonywania połączenia kielichowego
Rury ze stali nierdzewnej mają bardzo małe wydłużenia cieplne, dlatego nie jest wymagane zapewnienie luzu w kielichu rury dla umożliwienia pracy termicznej połączenia. W ofercie systemowej są natomiast kielichy kompensacyjne dla długich poziomych lub pionowych odcinków instalacji.
Mocowanie rur
Maksymalne odległości pomiędzy uchwytami rur kanalizacyjnych podaje ich producent. Poniżej wymogi dla rur systemu BLUCHER. Na odcinkach pionowych zwykle wystarcza jedno mocowanie na kondygnację, jednak nie rzadziej niż co 3m. Jeśli na pionie jest odsadzka, zaleca się dodatkowe mocowanie (rys). Na odcinkach pionowych za punkt podparcia rury uważa się każdorazowo przejście rury przez strop.
Rys. (po lewej) sposób mocowania rur na odcinkach pionowych. (źr. Blucher)
Na odcinkach poziomych rozstaw uchwytów rur zależy głównie od ich średnicy, ale też od zamocowanych kształtek (np. odgałęzień). Zasadą jest instalowanie uchwytów przed odgałęzieniem. Jeśli to z różnych powodów niemożliwe, należy zastosować dodatkowe obejmy. Poniżej w tabeli dopuszczalny rozstaw poziomych uchwytów dla rur Blucher.
Tabela Tabela 2. (po prawej) Dopuszczalny rozstaw uchwytów na przewodach poziomych. * Odległość między mocowaniami rur należy obliczyć na podstawie dopuszczalnego ugięcia rury o 1 mm. Ugięcie dla pojedynczego połączenia jest obliczane dla rury wypełnionej wodą.
Montaż rur w wykopie
Rury kanalizacyjne inox mogą być układane w ziemi tak wewnątrz, jak i na zewnątrz budynku. Minimalna głębokość przykrycia określana jest przez normę DS 430 i wyróżnia rury ułożone w gruntach powyżej wody gruntowej i poniżej wody gruntowej.
Rur nie wolno zasypywać bezpośrednio ziemią z ukopu, co może prowadzić do ich deformacji. Prawidłowy montaż wymaga wykonania podsypki pod rury o grubości min. 5cm, a następnie (po stwierdzeniu prawidłowych spadków i szczelności połączeń) obsypaniu rury do jej połowy wysokości z ręcznym ubiciem gruntu, aby ustabilizować położenie rury w wykopie. Kolejne warstwy można już zagęszczać zagęszczarką mechaniczną do poziomu min. 93%. Warstwa bezpośrednio usytuowana nad rurą musi być wolna od kamieni.
Przebieg montażu (rys. Blucher)
